به گزارش خبرگزاری صداوسیما،مرکز البرز،«شهید فرخنده حصبیری» تنهایک مادر نبود؛ او فرشته ای بود که آغوشش پناهگاه ناتوانیهای فرزندش، محمد گشته بود. او صادقانه و با لبخندی که هرگز از لبانش محو نشد، میگفت: «در تمام این سالها من برای محمدم نفس کشیده ام.» او درس ایثار را نه در کتابها، که در شب زنده داری های بالین فرزندش معنا کرد.
یازده اسفندماه ۱۴۰۴، تقدیراین بانوی مأنوس با قرآن، با سرخی شهادت رقم خورد. او که عمری را در جست وجوی نور، سپری کرده بود، سرانجام در میانه  زمزمه آیات الهی، هدف کینه موشکی دشمن قرار گرفت.
 سقف کلاس قرآن، زیرهجوم ناجوانمردانه فرو ریخت تا آوارسنگ و خاک، حجله گاه زنی شود که دنیادر چشمانش کوچک بود و بیمقدار. او از زیرآوار کینه، به وسعت آسمان پر کشیدتا ثابت کند مسیربهشت از میان واژه ها می گذرد.
شهادت برای او نه یک اتفاق ناگهانی، بلکه یک قرار آگاهانه بود. او که در شهرری سکونت داشت، همواره با اطمینانی عجیب از بازگشت به زادگاهش سخن میگفت: «پسرم، من روزی به کرج بازخواهم گشت.» نمازش رادر کرج شکسته نمیخواند، چرا که گویی روحش پیشتر در مقصد ابدی اش سکنیگزیدهبود. امروز، پیکرمطهر او در جوار آستان امامزاده محمد (ع) کرج، گواهی است بر صدق کلام مادری که مقصد را می شناخت و برای رسیدن به آن، زیباترین مسیریعنی «شهادت» را برگزید.
فرخنده حصبیری، مادری بود که با خون خویش، امضای وفاداری بر پای عهد با ولایت قرآن زد. یادش در تپش های قلب فرزندش و در طنین آیات قرآن، جاودانه خواهد ماند.